Ankara'ya Yağmur Yağıyordu/öykü

ANKARA'YA YAĞMUR YAĞIYORDU "sebebim ey.." "A be attila ilhan, bizim de bir çift sözümüz olsun aşka dair" Büyük saatin gongu akşamın dokuzunu vuruyordu. Koskoca garın uzun, geniş, mermer, soğuk zemininde in cin top oynuyordu. Yağmur felaket yağıyordu. Ben ağzımda kan tadıyla seni bekliyordum. Bekliyordum. Seni karşılayacak ya elinden tutup yürüyecek ya terk edip gidecektim. Sen beklediğimi bilmiyordun. Ben de niye böyle kafamı karıştırdığımı, niye böyle kararlar aldığımı, sana, hayata ve özellikle kendime neyin misillemesini yaptığımı bilmiyordum. Hayatın bana verdiği en güzel hediyemdin sen. Sana neden bu aptalca ikilemlerle geldiğimi, neden seni de karıştırdığımı bilmiyordum. Bekliyordum Bozuk hava herkesi içeri savuşturmuştu. Dışarıdaki lambaların aydınlatmaya yetmediği loş platformda tek başına dikiliyordum. Başka kimsenin olmasını istemediğimi fark ediyordum. Sen gideli beş koca gün olmuştu. Bu ayrılık sanki aramızda bir şey varmış gibi canıma okumuştu. Yağmurla başlayan rüzgar içimde inanılmaz fırtınalar koparıyor, beni çocukluğumun en çaresiz yağmurlarına savurup savurup geri alıyordu. Beni bırakıp bırakıp gidiyordun. Birbirimizi bırakıp bırakıp gidiyorduk. Gitmelerine içten içe kızıyordum. Sen de benim gitmelerime kızıyordun. Ayrı şehirlerde olduğumuz zamanlarda seni görürüm diye aynalara bakmıyordum. Uzaklarda aynaya her baktığımda kendimi değil seni görüyordum. Seni düşündüğümde içimde ılık ılık bir şeyler kaynıyordu. Kanım sana kaynıyordu. Kanımın kaynamasın istemiyordum. Seni düşünmek ağır geliyordu kalbime. Hazır ayrıyken bitsin bu iş diye umuyordum. İlk telefonunda onulmaz bir iyimserliğe kapılıp hemen vazgeçiyordum. Asistanına göre bugün dönüyordun. Asistanının meraklı sorularından çekiniyordum. “Sizi gidi sizi” gibi bir tavrı vardı sanki. Garın mermer platformuna ve çevresine serpiştirilmiş üç beş lambanın cılız ışığı, ıslanmış karanlıkça perdeleniyordu. Çocukluğumun karartma gecelerini anımsatıyordu. Çevrede; kurtların sevdiği türden sisli, dumanlı bir atmosfer yaratıyordu. Ufak şeylerden endişelenip de böyle havaların, ıssızlıkların, yalnızlıkların korkutamamasından da korkuyordum. Rüzgar önüne kattığı damlaları, üstü asma tavanla kapalı rayların oradan alıp alıp yüzüme çarpıyordu. Perçem perçem dağılıyordu topuzum. Saçlarımın arasında uğursuz bir ıslıkla dolaşıyordu. Güçlü esintilerle eteğimi de havalandırıyor bir o yana bir bu yana savuruyordu. Elbise giydiğime pişman oluyordum. Burada olmak, burada, bu sefil yağmurun altında, bu yüreğimi ıssızlaştıran rüzgarın önünde durmak ve seni beklemek bin yıldır yaptığım bin yıl daha yapacağım bir döngüymüş, benim kaderimmiş gibi bir duygu yaratıyordu. Bekliyordum. Kederli pardösümün yakasını kaldırmış bekliyordum. Rüzgar çantamı iki de bir omzumdan düşürüyordu. Her seferinde elimi cebimden çıkarıp hem çantamın sapını hem eteğimi düzeltiyordum. Düzeltme işini bir türlü başaramıyordum. Her seferinde rüzgar galip geliyordu. “Yoruldum oynamıyorum” diyemiyordum. Üşüyordum. Üşüyordum. Yürüsem ince topuklarımın mermer zemine vuran tok sesinden kendim ürküyordum. Dursam, buğulanmış geniş camlara çocuk gibi alınlarını dayamış insanların meraklı bakışlarından ürperip yoruluyordum. Üşüyordum. Garın “Anadolu Ekspresi” adıyla; yüklerinin, çuvallarının, kolilerinin, denklerinin çokluğuyla olsa gerek diğer yolculardan ayrılmış bölümünün oralarda dolaşıyordum. Anadolu Ekspresi garın diğer bölümlerinden daha sıcak geliyordu. Kanatlı kapısından ara ara bir çocuk başını çıkarıyordu. Ne zaman dönüp baksam gözlerini kaçırıyordu. Yanıma gelse de başını okşasam diye umuyordum. Yanaklarından öpsem. Sımsıkı sarılsam diye bakıyordum. O utanarak gizleniyordu. Çocukları da senin çocukluğunu da çok seviyordum. Onlar için bir anlamlı şey yapamıyorduk. Bu bir şey yapamaz halimize kahrediyordum. Bu başkalarını da dert edebilme huyumuzu yitirmemiş olma halimize şükrediyordum. Onlar için bir şey yapabilme umudumu bırakamıyordum. Bu umutları bırakıp kendi hayatını yaşamanın nasıl bir şey olduğunu bilmiyordum. Bir sigara içmek için deli oluyordum. Ömrümde üç ya da dört kez yaptığım, bu yüzden de anlaşılmasından korktuğum, kırmızı rujuma uygun sürdüğüm kırmızı ojeye mahcubiyetle bakıyordum. ”Rujum silinmiş midir?“ diye de dert ediyordum. Ağzımdaki kan tadının nereden geldiğini düşünüyordum. Sessizce ağladığımı fark ediyordum. Bugünlerde vara yoğa ağlıyordum zaten. Bir büyük şairim daha öldü diye ağlıyordum Dünya gittikçe ıssızlaşıyor diye ağlıyordum. Öksürdüğüme Annemin yaşlanıyor olmasına Gidişine Dönüşüne Yemeğin tuzunu çok attığıma göz yaşı döküp duruyordum. Ağlıyordum. Ağlamak bir erginlenme töreni gibiydi benim için. Başkaları da başka kadınlar da ağlayarak büyüyüp olgunlaşıyor muydu bilmiyordum. Ağlamaya bir başladım mı duramıyordum. Bu gözyaşı dolu tören günlerce sürüyordu. Ağlayabilir olduğumu kimselere çaktırmıyordum. Üstümüze üstümüze geliyordu savaş, yoksulluk, açlık, çatışma, deprem, tsunami. Her asırda hangisi olursa olsun, insanlığın boynunu büken bir zayıflığı oluyordu. Bir mazereti, bir yetersizliği bulunuyordu. Zaman ilerledikçe medenileşeceğine zalimleşiyordu insanlık. Mazeretler gittikçe inanılmaz oluyor bu daha çok umutsuzluğa sevk ediyordu. İnsanlık ilerlemiyordu. Aslında hiç ilerlememişti. Yine köle kanıyla besleniyordu efendiler. Her asır daha çok köle kanı gerekiyordu. Televizyonlar tüm parıltısıyla hırslı annelerin çocuklarını, sesini çıkaran kadınları ölüme götürüyordu.Dünya beşik gibi sallanıyordu. Deprem yardımları insanların yarasını sarmaya ne yazık ki yetmiyordu. Keşmir’e bahar bir türlü gelmek bilmiyordu. Bağdat her gün yeniden yakılıyordu. Latin Amerika’da bahar rüzgarları esiyordu. Ne kadar çabalasam da bu güzel esintiler yüreğime kadar ulaşamıyordu. İnançlarımı mı yitiriyordum. Seni, yanımdayken de uzaktayken de çok özlüyordum. Kırları, yüksek dağlara uzun uzun bakmayı, başı boş dolaşmayı, çocukları, kuşları, kararlı ve güleç yüzleriyle yürüyen işçileri, aydınlık bakışlı köylüleri, bir çay bahçesinde içilen sıcacık çayı özlüyordum. Ama en çok seni özlüyordum. Yanımda olduğunda da dünyayı dar ediyordum. Sen hayatıma girince beni mutluluktan uçuracaktın. Kurtarıcım olacaktın. Artık hiç mutsuz, umutsuz, kederli olmayacaktım. Ben senin hayatından tüm yorgunlukları, zorunlulukları, sorunları alacaktım. Hiçbir şeyin başını ağrıtmasına, incitmesine izin vermeyecektim. Bütün boşluklarını dolduracaktım. Olabilir miydi böyle bir şey? Yirmi birinci yüz yılın başında. İnsanlığın dünyaya komuta odası inşa edip oraya kapağı atmış canilerine karınca sürüsü gibi göründüğü bir zamanda yapabilir miydik? Benim kimliğim, çevrem, ninelerimden daha geri değerlerim, etini yok sayan insanlığım ve bedenime ağır gelen vicdanım, senin sorumlulukların, zorunlulukların, daldan dala konan yüreğinle yapılabilir miydi? Yapamazdık, yapamadık. Belki aşkı besleyen körükleyen de bunlardı, bilemedik. İkimiz de ağır geldik birbirimize. Hayatıma giren ve beni mutlu eden tek insana ağır bir hüzünle yaklaşıyordum. Birbirimize yük olduk. Aşk kanatıyordu. Usul usul kanıyordum. Sanki seni de kanatıyordum. Kanadığından eminmişim gibi kahroluyordum. İçim eziliyor kendimden nefret ediyordum. Banliyöden son tren geliyordu. Kalabalıkları evlerine ulaştırmış bomboş dönüyordu. Makinisti bir çalımla inmiş bir çalımla yürüyordu. Uzaktan, ilgilenmezmiş gibi durup, konuşur gibi yapıp beni inceliyordu. Özendire özendire sigarasını yakmış geçiyordu. Çapkın adımlarla yürürken yalpalıyordu. Anadolu Ekspresi tarafındaki camdan bir kadın, başındaki tülbente dayanarak kendini benden büyük görüp ne zaman dönüp baksam tüm otoritesiyle “gel” işareti yapıyordu. “Gel ıslanacaksın.” Çok eskilerden bir Sezen şarkısı gelip takılıyordu dilime. Hayatımın zenginliği günlerimin yoksunluğuydun. Coşkusunu ve cesaretini yitirmiş bir kadın, sinik bir suskunluğa teslim olmuş, neyi olduğunu bilmeden bekliyordum, yanaşamıyordum. Oysa sen iç içe olmak istiyordun. İç içe olamamamızı benim dengelerime yoruyordun. Bunu anlıyormuş, kabul ediyormuş gibi yapıyordun. Anladığını var saydığın için de bana sormuyordun ve belli etmiyordun. Bunu anlıyordum ve iyice kırılıyordum. İyice kasıyordum. Oysa yakın olmayı ben de en az senin kadar istiyordum. Sana ihtiyaç duymadığıma kızıyordun. Sana sormadığıma, sana danışmadığıma, sana sığınmadığıma kızıyordun. Sana ihtiyaç duymadığımı düşünüyordun. Ben seni sevdiğim için sana inanamayacağın kadar çok ihtiyaç duyuyordum. Böyle bir sevmeyi kabul etmiyordun. Kadınlara güvenmiyordun. Kadın olarak baktığında bana da güvenmiyordun. Oysa arkadaş olarak çok güvenilir bulduğunu biliyordum. Ta okuldan beri öyle bulduğunu biliyordum. Eski arkadaştık biz. Sen fakültede kalmıştın ben alana çıkmıştım. Birlikte çok şey yaşamasak da kimler olduğumuzu biliyorduk. Kadın olarak öyle görmüyordun ama. Galiba ara ara beyninin derinliklerinden seni sevmediğim sever göründüğüm, deneysel davrandığım, başkalarına gideceğim de geçiyordu, Nasıl yaralanıyordum anlatamam. Gittiğinden bu yana seninle hiç konuşmamıştım. Bu kentte günlerce görüşmesek de aldırmıyor ama uzakta olmana dayanamıyordum. Seni sonsuz kadar kaybedeceğimden korkuyordum belki. Buna dayanamıyordum. Kızgınlığımdan aramıyordum. Sen de bana kızgın oluyordun bu durumda. Sen de aramıyordun. Sen de aynalara bakamıyor muydun? Sen de aynalara bakınca beni mi görüyordun. Bir arada olunca edebiyattan, şiirden konuşuyorduk. Şarkılardan konuşuyorduk, hayattan, hikayelerden, üniversitelerden, gençlikten konuşuyorduk ama bizden konuşmuyorduk. Ne birbirimizle ne başkalarıyla konuşuyorduk. Belki konuşmamakta iyi yapıyorduk. Konuşulmaya kalkıldığında sanki bir mızmız gibi davranıyordum. Senin de çaresiz kaldığını düşünüyor ve bunu kaldıramıyordum. Mutluluğumu, hayatıma katılan büyüyü yansıtamıyordum. Hep yapamadıklarımız geliyordu aklıma. Oysa yapabildiklerimizle arınıyor, gelişiyor, büyüyordum. Bu seçimi ben yapmıştım. Bu acı veren, kanatan, yakan, çarelerimi tüketen seçimi ben yapmıştım. Bile bile göre göre yapmıştım. Başka bir seçim yapmaya cesaret edemiyordum. İstemiyordum. Beni bir mutluluğun kanatlarına takıp uçuran da bir kederin ağırlığıyla bastıran da aynı seçimdi. Bunu ben seçmiştim. Kederliydim İşte bu nedenle arayamıyordum seni. Ne zaman elim ahizeye, parmaklarım tuşlara gitse o kadını üzecek bir eylemi başlattığımı biliyordum. Bunu yapamıyordum. Aramayı sana bırakıyordum. Suçu başkasına atıyordum. Ben böyle yapmazdım hiç. Kendimden utanıyordum. Yıpranıyordum, yıpranıyordum, yıpranıyordum. Sezen’in şarkısını “Tüm şehir bana küstü” yü içimden avaz avaz söylüyordum. Yağmur bir an bile ara vermiyordu. Ben ağzımda o bakır, o kan, o zehir tadıyla seni bekliyordum. Dudaklarım hala acıyordu. Beklediğim tren kampanasıyla, anonslarıyla, karşılamaya gelenlerin restorandan, kapalı kapılardan burunlarını çıkarması, peronlara dağılması ile geliyordu. Kalabalığın arasından mahmur iniyordun. Beklediğimi bilmiyordun. Seni görünce kalbim hala çarpıyordu. Sen gardan çıkıyordun. Ben uzaktan bakıyordum. Baktım, baktım. Koştum. Tüm hızımla koştum. Koştum. Her şehir masumdur sabaha karşı Her kadın umutlu Aşk marazi bir şeydir. Bir o kadar da onurlu Yoruldum. yargılandım Artık ben de gitmeyi düşlüyorum bu şehirden Alıntılanan metni göster